Decoupage

Słowo decoupage pochodzi od francuskiego czasownika „decouper” – wycinać.

Jest to technika ozdabiania przedmiotów polegająca na przyklejaniu na odpowiednio spreparowaną powierzchnię (praktycznie każda powierzchnia: drewno, metal, szkło, tkanina, plastik, ceramika) wzoru wyciętego z papieru lub serwetki papierowej (technika serwetkowa)

Decoupage klasyczny polega na naklejaniu wzoru z papieru i pokryciu go wieloma warstwami lakieru tak, aby wtopił się całkowicie i nie był wyczuwalny przy dotknięciu. W zamyśle ma on wyglądać jak namalowany.

Uważa się, że technika decoupage pochodzi ze wschodniej Syberii. Plemiona Nomadów ozdabiały w ten sposób groby swoich przodków. Stamtąd technika przywędrowała do Chin, gdzie aż do XII wieku była popularną metodą ozdabiania lampionów, okien, pudełek i innych przedmiotów. W XVII wieku dzięki wymianie handlowej z Dalekim Wschodem decoupage przywędrowało najpierw do Włoch, a w XVIII w. do innych krajów Europy. Weneccy stolarze używali decoupage do produkcji mebli tworząc tańszą alternatywę do modnych wówczas chińskich lakierowanych mebli. Sztukę tą nazywano lacca contrafatta. Wkrótce odchodzono od naśladowania dalekowschodniego wzornictwa na rzecz kopii dzieł ówczesnych malarzy. Decoupage zyskało przydomek "sztuki biedaków". Wkrótce decoupage stało się jednym z typowych kobiecych hobby, niezwykle popularnym m.in. na dworze Ludwika XV. Ozdabiano nie tylko meble, ale coraz częściej także mniejsze przedmioty np. pudełka i przybory toaletowe. Używano do tego już nie tylko kopii ale i wyciętych elementów oryginalnych obrazów. Dzięki temu zniszczono wiele ówczesnych dzieł takich malarzy jak Boucher, Fragonard, Redoute, Pillement, Watteau. Niektórych twórców techniką decoupage zaczęto powoli uznawać za artystów. Tak było z Mary Delaney, która stała się ulubienicą dworu królowej Charlotty. Później przy pomocy decoupage tworzyli także Pablo Picasso i Henri Matisse.

43-300 Bielsko-Bia00a ul. Schodowa 1/1 tel. 509 424 912 email:biuro@pracowniakreatywnosci.pl